Main menu

Każdej odpowiedzi szuka się najpierw w sobie

Czym jest współuzależnienie?

Współuzależnienie to zespół cierpień i zaburzeń członków rodziny osoby uzależnionej, rodzaj uzależnienia jest dowolny. Zaobserwowano, że u tych osób pojawiają się fizyczne, emocjonalne, duchowe i intelektualne zmiany, które prowadzą do stanu przypominającego uzależnienie. Życie z osobą uzależnioną to życie w stanie ciągłego pogotowia emocjonalnego, czegoś w rodzaju „wysokiego napięcia”. To powoduje poważne konsekwencje dla zdrowia psychicznego, m.in.:

  • dojmujące cierpienie i gwałtowne zmiany nastroju (huśtawka emocjonalna),
  • czarnowidztwo, nastroje depresyjne, zamęt uczuciowy,
  • poczucie niskiej wartości,
  • zaburzenia psychosomatyczne,
  • depresja, myśli samobójcze,
  • nałogowe zachowania, jak np. zakupoholizm, obsesyjne jedzenie,
  • zaburzenia sfery seksualnej,
  • nerwowa koncentracja na szczegółach życia codziennego, bez dystansu do spraw drobnych i wypływające stąd rozpacz, desperacja i brak nadziei,
  • brak zaufania do innych ludzi,
  • lękowe nastawienie do nowości i zmian.

Małżonkowie i dzieci osoby uzależnionej albo rozpaczliwie walczą, usiłując powstrzymać jej nałóg, nierzadko uciekając się do sposobów, które niestety przynoszą same negatywne skutki, albo, co gorsze, godzą się z ponurą rzeczywistością. Powstaje wówczas uwikłanie się w chorobę bliskiego członka rodziny. Z konsekwencji tego destrukcyjnego wpływu swoich partnerów sami współuzależnieni nie zdają sobie często sprawy. Równie często nie potrafią zaobserwować negatywnych zmian swojej osobowości i sami sobie pomóc.

Wyróżniono kilka faz, przez które przechodzi każda współuzależniona osoba, próbując przystosować się do rozwijającego się nałogu partnera:

  1. bezskuteczne interwencje i doszukiwanie się powodów powstania nałogu bliskiej osoby,
  2. izolacja rodziny od otoczenia, ukrywanie problemów i koncentrowanie się na utrzymaniu rodziny w całości za wszelką cenę,
  3. kontrolowanie nałogu i zachowań osoby uzależnionej,
  4. poddanie się, czyli pogodzenie się z patologiczną sytuacją, rezygnacja i utrata nadziei na jakąkolwiek poprawę, skoncentrowanie się na minimalizowaniu szkód związanych z nałogiem partnera.

Comments are closed.